Hoger beroep, zaak Wilders

Dinsdag 24 oktober 2017, is er aanvang gemaakt met het hoger beroep in de zaak Wilders.
Wat mij opvalt is, dat iets zeggen dat kennelijk bij de linkse goegemeente verkeerd valt, genoeg is om een gerechtelijke procedure op te starten.
In de zaak Wilders is het slechts een vraag waarop je instemmend, dan wel sceptisch op kan reageren.
Maar een voldongen feit is en blijft dat het slechts een vraag is en niet anders.
Liegen daarentegen wordt in Nederland niet bestraft.
Het breken van verkiezingsbeloftes is in ons mooie land gemeengoed geworden, althans onder vele politici.
Een schoolvoorbeeld van leugenachtig gedrag is Mark Rutte.
Mark presteert het om “dertien” leugens in een dozijn te persen en hij komt daar, althans tot op heden, altijd mee weg.
De gevolgen van een vraag stellen die de linkse meute niet bevalt, zijn nagenoeg nihil.
Je kunt je er aan ergeren, maar daar blijft het dan ook bij.
De leugens van Mark Rutte echter veranderen Nederland van een zelfstandig land in een “provincie” van Europa.
Het liegen van Mark Rutte zorgt ervoor dat vele burgers financieel in de problemen komen.
Ten aanzien van het scheepje van ons koningshuis, moeten wij burgers ons aan de afspraak, die overigens niet door die burgers is gemaakt, houden.
Maar een jarenlange pensioenopbouwafspraak, wordt door Mark Rutte en zijn kornuiten volkomen onderuit gehaald.
Mark marchandeert ten koste van de Nederlandse burgers, maar zulks blijft kennelijk onbestraft.
Wanneer worden leugenachtige politici nu eens afgerekend op hun daden?
Wanneer gaan rechters nu eens zelfstandig nadenken in plaats van te handelen zoals de linkse gemeenschap van hen verwacht?
Wanneer zien de hardwerkende burgers licht aan het einde van de tunnel?
Hans Wortel

screen-shot-2017-10-24-at-19-38-14

Als noodzakelijk kwaad, heb ik regelmatig te maken met de Nederlandse rechtsspraak. Wat mij nadrukkelijk opvalt, zijn de soms naar willekeur lijkende uitspraken (vonnissen). De goede rechters buiten beschouwing gelaten, zijn er naar mijn mening teveel rechters die het klaarblijkelijk nog teveel moeite vinden om een procesdossier goed door te nemen. En juist dat voldongen feit, leidt soms tot schrijnende gevallen. Mensen, in dit geval beter verwoord “slachtoffers” die wel recht hebben maar dat niet krijgen. Dat recht niet krijgen omdat, zoals gesteld, een rechter niet eens de moeite neemt om serieus naar de zaak te kijken. En tot mijn verbazing geldt dat niet alleen voor rechtszaken in eerste aanleg, neen ook bij het Hof word je geconfronteerd met uitspraken die elk gezond verstand tarten.

Het nemen van beslissingen die volkomen los staan van de werkelijkheid geldt ook , althans in een aantal gevallen, voor de keuzes die gemaakt worden door de politiek. Keuzes voor Europa die feitelijk ten koste gaan van Nederland en haar burgers. Die keuzes worden in veel gevallen onderbouwd met drogredeneringen.

Hans Wortel