De Grote Schoonmaak van Ome Swappie: Niets bezitten en verplicht grijnzen
Laten we eerlijk zijn: jullie hebben die boeken van Klaus Schwab natuurlijk niet gelezen. En geef jullie eens ongelijk. Wie heeft er nou zin om zich door driehonderd pagina’s technocratisch jargon te worstelen dat leest als de gebruiksaanwijzing van een magnetron, maar dan met de wereldheerschappij als einddoel?
Nou, ik dus. Ik heb dat offer voor jullie gebracht. Ik heb me door de vage dromen van ‘Ome Swappie’ geworsteld, zodat jullie dat niet hoeven te doen. En geloof me, het is een ritje in een spookhuis waar de muren van digitaal beton zijn.
Het uitgangspunt van Klaus is simpel: de wereld is kapot en alleen een handjevol miljardairs in privévliegtuigen kan dit repareren door u te vertellen dat u voortaan op de fiets naar uw flexplek moet. De pandemie was voor Klaus geen crisis, maar een “window of opportunity”. Terwijl u ruzie maakte om het laatste pak toiletpapier, zat hij in Davos al te knutselen aan een wereld waarin uw tandenborstel rechtstreeks rapporteert aan uw zorgverzekeraar of u wel lang genoeg heeft gepoetst.
Het kroonjuweel van deze heilstaat is dat u niets meer zult bezitten. Prachtig, toch? Geen gedoe meer met een eigen auto; u huurt een deelstep die stopt met rijden als uw sociale kredietscore daalt omdat u een onvertogen woord over synthetische biefstuk hebt getweet. Uw huis? Een ‘service’. Uw privacy? Een antiek concept uit de tijd dat mensen nog dachten dat hun gedachten van henzelf waren.
Via de Vierde Industriële Revolutie wil Klaus ons fuseren met de machine. Waarom zelf nadenken als een implantaat dat efficiënter kan? U wordt een wandelende QR-code: biologische data, bankrekening en CO2-uitstoot in één dashboard. Eet u een echte biefstuk in plaats van een 3D-geprinte sojaschijf? Dan blokkeert uw digitale portemonnee preventief. Voor uw eigen bestwil, uiteraard.
Zelfs uw vrije tijd wordt ‘geoptimaliseerd’. U zit straks in uw ‘pod’ met een VR-bril die strakker zit dan uw geweten, terwijl u kijkt naar een hologram van een ijsbeer die u bedankt voor het eten van die krekelburger.
Maar het allermooiste? De geniale marketing. Als je tegenwoordig de term ‘The Great Reset’ hardop uitspreekt, word je direct weggezet als een volgroeide wappie. Je bent een complotdenker, een aluhoedje. Dat is de ultieme truc: Klaus publiceert zijn plannen integraal op internet, verkoopt het boek bij de Bruna en viert er feestjes over in de Alpen, maar zodra jíj citeert wat er letterlijk staat, ben jíj de gek die spoken ziet.
Het is een vorm van hogere gaslighting waar een giftige ex nog wat van kan leren. De dader deelt de blauwdrukken uit en iedereen die ze kan lezen, wordt gecanceld
. Zo blijft de resetknop glimmen in het volle daglicht, terwijl de wereld ruzie maakt over of die knop eigenlijk wel bestaat.
Ondertussen drukt Klaus hem langzaam in, met een glimlach die zegt: “Ssst, wees nu maar gelukkig zonder dat bezit.”
.
Bron; Gerard Krispijn