Ursula von der Leyen: Een stap richting dictatuur in de EU – “Met 9 lidstaten doordrukken als de 27 het niet eens worden”

In een flagrante uiting van minachting voor democratische principes en nationale soevereiniteit heeft Ursula von der Leyen, voorzitter van de Europese Commissie, openlijk aangekondigd dat ze de “Kapitaalmarktenunie (CMU)” zal doordrukken met slechts “9 lidstaten” als de volledige 27 niet unaniem akkoord gaan. Dit zei ze tijdens de European Industry Summit 2026 in Antwerpen op 11 februari 2026: “Als de 27 staten het niet eens worden over de Capital Markets Union, ga ik door met 9 staten.” Ze noemt dit zelf een “twee-snelheden-Europa”, maar critici noemen het wat het werkelijk is: een brutale machtsgreep, het omzeilen van consensus en een regelrechte aanval op de democratische fundamenten van de Europese Unie.

Een mechanisme voor de elite, tegen de wil van velen

Von der Leyen beroept zich op “versterkte samenwerking” (enhanced cooperation), een verdragsartikel dat toestaat dat minstens 9 landen doorgaan zonder de rest. Wat klinkt als een pragmatische oplossing, is in werkelijkheid een manier om dwarsliggers – vaak landen die hun eigen volk beschermen tegen Brusselse centralisatie – buitenspel te zetten. Hongarije, Polen, Slowakije of andere staten die nationale belangen boven supranationale dictaten stellen, worden zo effectief genegeerd. Dit is geen vooruitgang, maar “dictatuur van de meerderheid” of beter: van een zelfbenoemde kernelite.

Von der Leyen presenteert het als noodzaak om “barrières af te breken” en Europa “een echte globale reus” te maken. Maar wie bepaalt wat die barrières zijn? De nationale parlementen? De burgers? Nee, de Brusselse top-down bureaucratie. Door met een kleine coalitie door te gaan, creëert ze feiten op de grond die later moeilijk ongedaan te maken zijn. Landen die later willen aansluiten, krijgen te maken met een al vastgelegd systeem waarin hun stem nooit echt meegeteld heeft. Dit is geen “samenwerking”, dit is “gedwongen integratie” via de achterdeur.

Democratie? Welke democratie?

Von der Leyen geeft toe dat ze de 27 liever eens ziet, maar “als dat niet lukt, gaan we met wie wil versnellen”. Dit is een regelrechte bekentenis dat ze consensus niet respecteert als die haar plannen in de weg staat. Het is de logica van de potentaat: als het volk (of de lidstaten) niet meewerkt, forceer je het toch. Op X (voorheen Twitter) regent het kritiek:

– Gebruikers noemen het “dictatoriaal” en “ontoelaatbaar gedrag door een zogenaamd democratisch instituut”.

– Anderen spreken van “bypassen” van democratische lidstaten: “De EU geeft toe dat ze haar eigen leden niet kan overtuigen… dus negeert ze ze gewoon.”

– Er klinkt zelfs de roep om opheffing van de EU: “Alleen exits kunnen ons redden. Opheffen en opnieuw beginnen.”

– Franse reacties noemen haar ronduit “gevaarlijk”.

Dit past perfect in von der Leyens patroon: van Pfizergate (SMS-onderhandelingen met Pfizer, belangenverstrengeling via haar man) tot het negeren van mensenrechten in migratiedeals, tot het pushen van censuur via de “European Democracy Shield”. Overal waar weerstand is, kiest ze voor centralisatie, omzeilen en machtsconcentratie. Nu dreigt ze hetzelfde te doen met de financiële soevereiniteit van 18 lidstaten.

Gevolgen: een gespleten, verzwakt Europa

Een “twee-snelheden-Europa” onder von der Leyen betekent niet efficiëntie, maar “diepe verdeeldheid”. De kern (waarschijnlijk Frankrijk, Duitsland, Nederland, België en wat meelopers) krijgt een eigen kapitaalmarkt, terwijl de rest achterblijft. Bedrijven in “langzame” landen verliezen toegang tot kapitaal, investeringen vloeien weg naar de core, en nationale economieën worden nog afhankelijker van Brussel. Dit is geen competitiekracht, dit is “economische kolonisatie” binnen de eigen unie.

Von der Leyen belooft “minder rood tape” en “meer innovatie”, maar haar methode is het tegenovergestelde: meer macht naar Brussel, minder inspraak voor burgers en nationale regeringen. Het is de ultieme ironie: om “Europa sterker” te maken, maakt ze het antidemocratischer.

Dit is geen leiderschap. Dit is “autoritair bestuur” vermomd als noodzaak. Ursula von der Leyen toont nog maar eens aan dat de EU onder haar geen unie van vrije staten is, maar een project van een kleine kliek die bereid is alles te vertrappen om haar visie door te drukken. Burgers en lidstaten die dit niet pikken, worden weggezet als dwarsliggers. Maar de echte dwarsligger zit in Brussel – en haar naam is Ursula von der Leyen.

Belgian News.